De meeste reacties op m’n website krijg ik over de Wie? pagina. “Erg herkenbaar” is de feedback daarbij. Met name over het moment van uittreding waar ik over schrijf.

Meer mensen maken blijkbaar van die momenten mee. Dat je bij jezelf denkt “Wat doe ik hier?”. Inclusief de specifieke intonatie en klemtoon die daarbij hoort. En het eerstvolgende wat dan vaak gebeurt: mopperen. In jezelf over jezelf, in jezelf over een ander of hardop tegen een ander. Je komt in de “afkeer-modus”. Herkenbaar? Ik heb dergelijke momenten in ieder geval wel. Ja, nog steeds. Thuis, op het werk. En ook op m’n meditatiekussen.

En daar ben ik heel blij mee. Want eigenlijk is het een heel mooie oefening. En ja, ik weet het. Ik krijg vaak te horen dat het behoorlijk irritant is als ik het dat-is-een-mooie-oefening-antwoord geef aan iemand die z’n afkeer uitspreekt over iets of over een situatie. Maar werkelijk, het is echt een mooie oefening.

Met een beetje omdenken kun je zo’n moment van afkeer ook zien als een moment van bewustzijn. Een teken dat je even wakker bent. Hoe kort of lang ook. Je hebt even door dat je naar een film zit te kijken. Het geeft ruimte tussen jou en de situatie. Dat werkt…

We hebben de gewoonte om vanuit zo’n wat-doe-ik-hier-moment in een standaard patroon te schieten. Misschien wel zelfs met een ‘flight or fight’ intentie. Maar er zijn meer opties. De ruimte die is ontstaan tussen jou en de situatie kun je gebruiken om te oefenen om niet in een standaard patroon te schieten. Om eens wat anders te doen.

En wat dat met Zen te maken heeft? Je zou kunnen zeggen dat hoe meer je aan Zen meditatie doet hoe sterker doorgaans je aandachtsspier wordt. En hoe beter de conditie van je aandachtsspier, hoe groter de kans dat je helderder kunt kijken. Naar de situatie waarin je je begeeft. Naar de dingen die zich in jezelf afspelen. Aan emoties, gedachtes en fysieke gewaarwordingen. En ook wat er zich afspeelt bij anderen. In managementtermen: een helicopterview. En met die helderheid ‘weet’ je intuïtief beter wat er op dat moment gedaan dient te worden. Zonder dat je wordt meegesleurd door bijvoorbeeld emoties.

Met een goed geoefende aandachtsspier stel je vaker de wat-doe-ik-hier-vraag. Je krijgt ze wellicht ook steeds eerder. Niet pas als je helemaal bent opgeslokt door de situatie. Hoe eerder je door hebt dat je in een hier-wil-ik-niet-zijn-situatie dreigt te komen hoe makkelijker je er uit stapt. Of zelfs niet eens in komt. Maar dan moet je je aandachtsspier wel gebruiken uiteraard.

Dan schiet je niet meer zo makkelijk in bijvoorbeeld het mopperen-patroon. Want op wie moet je eigenlijk mopperen? Op de ander? Op jezelf? En is het dan niet veel interessanter om te stoppen met mopperen en voor de afwisseling eens begrip te hebben. Of zoals dat tegenwoordig hip heet “compassie te hebben”. Voor jezelf, met name jezelf. En ook voor de ander. Ga eens in de schoenen van de ander staan. Dat geeft inzicht.

Dat alles maakt het echt een mooie oefening. Toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s